Taubat

Taubat itu permulaan jalan bagi orang yang salik (menjalani jalan akhirat) yang menyampaikan kepada berbuat ibadat yang sempurna yang menyampaikan kepada ma`rifat Allah Ta`ala, yang membawa kemenangan di dalam dunia dan di dalam  akhirat.   Taubat itu membawa kepada di kasih olih Allah Ta`ala saperti firman Allah Ta`ala:

إِنَّ اللَّـهَ يُحِبُّ التَّوّٰبينَ وَيُحِبُّ المُتَطَهِّرينَ 

Bahawasanya  Allah Ta`ala itu kasih Ia akan orang yang banyak taubat daripada segala dosanya, dan kasih Ia akan orang yang suci daripada segala dosanya dan daripada segala najis dan daripada hadas.

.

(Al-Baqarah akhir ayat 222) 

Sabda Nabi Sallallahu `alaihi Wasallam :

" Orang yang taubat itu kekasih Allah dan orang yang taubat daripada dosanya itu saperti tiada berdosa."

Kata Imam Al-Ghazali Rahimahullahu Ta`ala :

" Ketahui olehmu bahawasanya taubat  itu ibarat daripada makna yang bersusun daripada tiga (3) perkara :  Ilmu , Hal  dan Fi`il (Perbuatan) "

Adapun Ilmu itu iaitu mengenal akan mudharat segala dosa itu dan keadaan dosa itu mendinding ia antara hamba Allah dan antara tiap-tiap  kekasihnya.  Maka apabila diperoleh akan pengenalan ini nescaya jadi daripadanya itu hal didalam hati  iaitu sakit didalam hati dengan takut luput kekasihya itu iaitu menyesal akan yang demikian itu jadi ia taubat daripada dosa itu dan mendapatkan ia akan barang yang telah lalu daripada fardhu yang ditinggalkan.  Dan meninggalkan ia akan segala maksiat yang jadi dengan dia dosa pada ketika itu.  Dan mencita ia akan meninggalkan berbuat dosa yang lagi akan datang itu selama-lamanya.  Apabila hasil yang ketiga perkara itu ( Ilmu, Hal, dan Fi`il ) hasillah hakikat taubat yang sabenarnya saperti yang disebutkan oleh  Imam Al-Ghazali akan hakikat taubat itu dengan katanya :

" Maka hakikat taubat itu meninggalkan dosa pada ketika itu (meninggalkan maksiat yang dikerjakan pada ketika itu) dan mencita ia bahwa tiada sekali-kali kembali ia berkehendak mengerjakan  maksiat yang lagi akan datang, mendapatkan ia akan barang yang telah ditinggalkan  pada masa yang telah lalu daripada sembahyang dan lainnya."

Dan sesungguhnya bersabda Nabi Sallallahu`alaihi Wasallam :

" Menyesal akan dirinya daripada maksiat itu iaitu taubat."

Kerana menyesal itu adalah ia kemudian daripada ilmu (kemudian dari mengetahui akan bahwasanya maksiat yang jadi dengan dia dosa itu sangat memberi mudharat akan agamanya di dalam dunia dan di dalam akhirat dan dosa itu mendinding antaranya dan antara Tuhannya iaitu kekasihnya), maka apabila mengetahui yang demikian nescaya jadi menyesal akan dirinya daripada perbuat maksiat dan adalah menyesal itu melazimkan ia akan  meninggalkan maksiat dan mencita-cita ia akan meninggalkan akan dia dan tiada sekali-kali mahu berbuat yang demikian itu. 

Kata Imam Al-Ghazali Rahimahullahu Ta`ala lagi :

" Hakikat taubat  itu lepas hati daripada dosa kerana taubat itu satengah daripada amal bathin yang dalam hati."

Dan lagi kata Imam Al-Ghazali Rahimahullahu Ta`ala :

" Telah berkata Syeikh kami Rahimahullahu Ta`ala : Had taubat itu iaitu meninggalkan menyahajakan berbuat dosa yang telah lalu seumpamanya daripadanya   kerana menta`dzimkan  bagi Allah Ta`ala dan kerana takut daripada murka-Nya."

Rujukan : Sirassalikin Juz` 4